توسعه فولاد ضد زنگ

توسعه فولاد ضد زنگ

در سال 1912، هرموس در ایالات متحده نیز فولاد ضد زنگ ساخت. در همان زمان، شوتراوس و ماورر، متخصصان متالورژی آلمانی نیز دریافتند که افزودن کروم و نیکل به ذوب، می‌تواند فولادی را ایجاد کند که زنگ نزند. اکتشافات آنها تقریباً در همان خط آغازی بود که اکتشافات Brearley در انگلستان انجام شد. با این حال، آنها دلیل پدیده های عجیبی را که مشاهده کردند، نپرسیدند. در عوض، قبل از ورود به درب علمی برای ادامه تحقیقات متوقف شدند و بنابراین مانند بار اول نبودند. تاج افتخاری کشف فولاد ضد زنگ و توسعه و استفاده از آن برای به دست آوردن منافع اقتصادی عظیم گذشت. بعدها، دانشمندان کشف کردند که دلیل مقاومت فولاد ضد زنگ در برابر خوردگی این است که وقتی در معرض هوا قرار می گیرد، عنصر کروم روی سطح آن لایه متراکمی از تری اکسید کروم را تشکیل می دهد. این لایه اکسید به قدری نازک است که بر صافی و درخشندگی فلزی سطح فلز تأثیری نخواهد گذاشت. این فیلم اکسید به واکنش با آب و هوا ادامه نمی دهد. هنگامی که سطح خراشیده می شود، یک فیلم اکسید جدید به سرعت تشکیل می شود. اگرچه آلیاژ آلومینیوم سبکتر از فولاد است و در برابر خوردگی نیز مقاوم است، لایه اکسید روی سطح در واقع خاکستری است و به روشنی فولاد ضد زنگ نیست. از سوی دیگر، آلومینیوم نرم تر است، در حالی که کروم سخت ترین فلز است، با سختی Mohs 9، بنابراین به راحتی ساییده نمی شود. اگرچه فولاد ضد زنگ هزینه بیشتری دارد، اما همچنان به طور گسترده استفاده می شود.

از آنجایی که همه فولادهای زنگ نزن بر اساس محتوای عنصری خود تعیین می شوند، همه فولادهای ضد زنگ نمی توانند در برابر خوردگی از رسانه های مختلف مقاومت کنند: به طور کلی، فولاد ضد زنگ فقط می تواند در برابر خوردگی در معرض جو (دما، رطوبت، آفتاب، بارندگی و خوردگی ناشی از آلاینده های جوی و غیره) مقاومت کند. و با گذشت زمان، سطح آن تغییر رنگ داده و حتی زنگ زده می شود. با این حال، این نقص ها نمی توانند درخشش عملکرد فولاد ضد زنگ را از بین ببرند، و همچنین نمی توانند موقعیت استفاده گسترده آن را متزلزل کنند. فولاد ضد زنگ به عنوان فولاد ضد زنگ شناخته می شود و یک کشف علمی بزرگ است که مسیر تمدن بشری را در قرن بیستم تغییر داد.